Still alive?

Yeap, πάλι εδώ. Μετά από μήηηηηνες και μήηηηηνες.

Και με πολλά νεύρα και ένα μυαλό μπουρδέλο και μια καρδιά κομμάτια.

Το μπέρδεμα σαν να μην έχει τελειωμό κι εγώ να μην με αναγνωρίζω. Ντρέπομαι. Δεν είμαι ο εαυτός μου πια.


Αλλά θέλω όλα να μπουν σε μια σειρά. Θέλω να βάλω μια τάξη στα προσωπικά μου επιτέλους. Βαρέθηκα.

Και απογοητεύτηκα.

Τα ζώα

Πόσες φορές έχουμε πει έναν άνθρωπο ζώο πάνω στα νεύρα μας, είτε από μέσα μας είτε στα μούτρα του/της.
Χωρίς όμως να καταλαβαίνουμε πόσο άδικο είναι αυτό για τα ίδια τα ζώα, τα οποία μας δίνονται ολοκληρωτικά με αντάλλαγμα και μόνο την αγάπη μας.

Οι άνθρωποι όμως είναι άλλη κατηγορία. Έχουν άλλα κίνητρα, κάνουν καχύποπτες σκέψεις, πετάνε προσβολές, αντιδρούν με τελείως απρόβλεπτο τρόπο, ζητούν άπειρα ανταλλάγματα.

Πολύ φοβάμαι ότι έχει ξεχαστεί η απλότητα και αγνότητα ορισμένων συναισθημάτων και ο σεβασμός. Άραγε πόσοι/πόσες υπάρχουν εκεί έξω που να χαρακτηρίζονται ακόμα απ'αυτά τα πράγματα; Και οι λίγοι που θα υπάρχουν βέβαια ίσως να θεωρούνται απ'τους πολλούς αφελείς και ονειροπόλοι που ζουν στον δικό τους κόσμο. Είναι πανεύκολο να χαρακτηρίσουμε κάποιον αφελή, ρομαντικό ή ακόμα και βλάκα επειδή δεν σκέφτεται και δεν αντιμετωπίζει τις καταστάσεις με τον ίδιο τρόπο μ'εμάς. Είναι τόσο μα τόσο εύκολο να βάζουμε ταμπελάκια από δω και από κει και να μην το ψάχνουμε περισσότερο.

Αυτό που μ'αρέσει σε μερικά ζώα είναι η αφοσίωσή τους, η ηρεμία τους, η αγάπη που προσπαθούν να εκφράσουν με ένα απλό τρίψιμο γύρω απ'το πόδι μας, με ένα γουργουρητό ή ένα χαρούμενο γάβγισμα. Ή το γεγονός ότι όσο ζουν θα είναι εκεί για μας, στο πλευρό μας, στην αγκαλιά μας και θα μας κοιτάνε στα μάτια. Γιατί πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια...



Ναι, αναζητώ στη ζωή μου μια απλότητα και γαλήνη που τελικά διαπιστώνω ότι μου έλειπε καιρό τώρα. Πλέον ξέρω τί θέλω, ξέρω ποιά είναι τα όρια της ανεκτικότητας και της υπομονής μου. Αλλά δεν ξέρω αν ποτέ θα καταφέρω να βρω αυτό που θέλω :P ίσως στην αγκαλιά μιας γάτας, ποιός ξέρει;

Η απόσταση, μέρος 1ο (γιατί έχω ακόμα να βιώσω αρκετά μάλλον)

Δεν γνωρίζω πόσοι από σας κάνετε συνειδητά σχέσεις εξ'αποστάσεως και γουστάρετε, πάντως εγώ δεν θα τό'κανα ποτέ. Τον άνθρωπό μου τον θέλω κοντά μου οπωσδήποτε. Δεν γουστάρω η επαφή μας νά'ναι μόνο μέσω msn και κινητών τηλεφώνων, δεν θα το άντεχα...

Και από χθες είμαι στην δυσάρεστη θέση να βιώνω αναγκαστικά την αλλαγή και την απόσταση, μιας που ο φαντάρος πήρε μετάθεση στο τελευταίο παγωμένο χωριό του Έβρου και ένας θεός ξέρει πότε θα τον ξαναδώ. Πραγματικά δεν ξέρω πώς και αν θα τα καταφέρουμε και οι 2 μας. Για μένα είναι μεγάλη δοκιμασία που όμως δεν γίνεται να την γλιτώσω.

Σε κάποιον/α που έχει ξαναπεράσει παρόμοια κατάσταση ίσως να μην του/της φαίνεται βουνό αλλά εγώ έχω αρχίσει να νιώθω ένα απίστευτο κενό μέσα μου σε συνδυασμό με μια ανησυχία και θλίψη. Μου έχει φύγει η διάθεση και δεν ξέρω πώς θα πηγαίνω πλέον στη δουλειά. Τα παιδιά δεν πρέπει να με δουν έτσι και να τα επηρεάσει η δική μου νταουνιασμένη φάτσα. Και εννοείται δεν μπορώ να λέω συνέχεια στον φαντάρο ότι μου λείπει και ότι ανησυχώ για το πώς περνάει. Πρέπει να εμψυχώνω και τον ίδιο. Ουφφφφφ ας πάρω μια ανάσα.

Επίσης, γαμώ την γκαντεμιά μου, υπάρχει κωλόμπαρο στο χωριουδάκι. Και έτσι ζηλιαρόγατο που είμαι άαααντε να προσπαθήσω να μην σκέφτομαι διάφορα πράγματα. Το θετικό είναι ότι ενημερώθηκα πως οι Βουλγάρες που δουλεύουν εκεί είναι μέτριες ή κάτω του μετρίου :P πάλι καλά να λέμε.
Αυτή την στιγμή στο μυαλό μου δίνουν μάχη η δεσποινίς Εμπιστοσύνη με την δεσποινίς Ανησυχία/Ζήλεια. Δεν ξέρω ποια θα νικήσει στο τέλος :P


AAAAAAAAAAARGHHHHHH ΑΤΙΜΟ ΦΑΝΤΑΡΙΛΙΚΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!

Ambient mood

Χάρις στο ER forum ακούω αυτόν εδώ τον δίσκο:

Secede - Tryshasla

Μπορώ άνετα να το ονομάσω work of art.

Instrumental ambient κομμάτια [τα λόγια είναι περιττά εδώ] για να περιγράψουν τις σκέψεις, τα όνειρα, το φανταστικό ταξίδι ενός ετοιμοθάνατου που βρίσκεται στο κρεβάτι κάποιου νοσοκομείου. Ρεαλισμός και φαντασία combined.

Όλα τα κομμάτια έχουν να προσφέρουν άψογη αισθητική και μελωδίες που απλά σας κάνουν να θέλετε να κλείσετε τα μάτια σας και να χαθείτε στο δικό σας φανταστικό ταξίδι. Αλλαγές στον ρυθμό ανάλογα την διάθεση, ευαισθησία αλλά και δυναμισμός, νοσταλγικός τόνος, σκέψεις σε μορφή μελωδίας...

A must-have. 10/10.

[ε γιατί δν γίνεται φυσικά ν'ακούμε και συνέχεια τα βαριά πράματα :P οι αλλαγές είναι ωραίες.]

Δεν βρίσκω τίτλο

Άλλη μια βροχερή μέρα. Ίσως για τον Αλέξανδρο αυτή τη φορά.
Μακάρι να γινόντουσαν ειρηνικές διαδηλώσεις. Σιωπηλό πένθος για το παιδί.. Έτσι θα κατέβαινα κι εγώ ν'αφήσω ένα λουλούδι στην Μεσολογγίου.
Τώρα με τους αστυνομικούς νά'ναι καχύποπτοι με τον καθένα και τις εξακριβώσεις στοιχείων και τα κλομπ σε ετοιμότητα πώς να το κάνω αυτό? Η υπερβολή δεν έχει όρια πια.
Ειρήνη γαμώτο μου. Και απ'τις 2 πλευρές όμως.

Μα θέλετε να ξαναγίνουν τα περσινά δεκεμβριανά? Και αν ναι, γιατί? Βλέπω ότι η βία φέρνει βία. Δεν βλέπω κάτι το θετικό.

Και η ζωή συνεχίζεται...

Χάρηκα που βρέθηκα στο Fox χθες το βράδυ, έστω για λίγο. Χάρηκα που το μυαλό μου έφυγε απ'τα προβλήματα. Χάρηκα που είδα familiar faces. Χάρηκα που χόρεψα με την μπουγάτσα. Χάρηκα με την ευτυχία της καρύδας. Χάρηκα που η ζωή μας δεν έχει μόνο σκοτεινές όψεις.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

:D ναι, είμαι πολύ χαρούμενη. Εκεί που νόμιζα ότι όλα θα παν καλά τελικά τπτ, μαλακίες πάλι. Σαν να ξαναβουτάω στις κρέπες δλδ. @@! :D και παίζει νά'μαι και η πιο ξενέρωτη γκόμενα στον πλανήτη. Γιέααααα! Και η πιο τρομακτική. Και έχω καρφιτσωμένο ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου :D για να μην καταλάβουν τα παιδιά στο φροντιστήριο τι με απασχολεί, για να μην καταλάβει η μάνα μου το τι γίνεται στην καρδιά μου και στο μυαλό μου, για να μην καταλάβει κανείς ότι μάλλον ξαναβουλιάζω. Και χαμογελάω. Μέχρι να πιαστούν τα σαγώνια μου. Και χαμογελάω. Χωρίς νόημα, έτσι, σαν μια μάσκα μόνιμη. :D Ω ναι. Και είναι κι άλλοι άνθρωποι στον κοντινό μου κύκλο το ίδιο χαρούμενοι με μένα. Και χαμογελάμε όλοι μαζί. Και το θέατρο συνεχίζεται.

ps: μισό μήνα κράτησε λοιπόν η περίοδος της αισιοδοξίας μου. Μια χαρά.

Βελτίωση

Σήμερα όλη μέρα ήμουν με ένα χαμόγελο σχεδόν ως τ'αυτάκια μου.

:D

Αφήνω πίσω τα παλιά. Νομίζω επιτέλους μπορώ ν'αρχίσω να βλέπω τη ζωή με άλλο μάτι. Κακώς άφηνα τα λόγια ενός μόνο ανθρώπου να με επηρεάσουν τόσο πολύ. Οκ, έριξα το απαραίτητο βρισίδι και κάμποσα δάκρυα but now it's time to move on.

Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω πόσα πράγματα δεν εκτίμησα τους τελευταίους μήνες που ήμουν στην κοσμάρα μου και σε μια κατάθλιψη που μου κατάτρωγε την ψυχή. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους ήταν εκεί για μένα και κάναμε τόσες και τόσες συζητήσεις προσπαθώντας να βγάλουμε άκρη.

Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα στον κόσμο απ'την φιλία.

Let me dream...

...listening to Clint Mansell.

Είναι κάποιες μουσικές συνθέσεις που με ταξιδεύουν...είτε έχω ανοιχτά είτε κλειστά τα μάτια μου. Σίγουρα για μένα η μουσική του Clint Mansell το καταφέρνει αυτό και με το παραπάνω!

Όλοι ξέρουν το πασίγνωστο soundtrack του Requiem for a Dream, την έντασή του, αυτή την δύναμη και οργή και θλίψη όλα ταυτόχρονα.

Αλλά εμένα με τρελαίνει ακόμα περισσότερο το soundtrack του The Fountain. Εδώ συναντάμε ένα διαφορετικό ύφος στις συνθέσεις του Mansell. Σαν να μου βγάζει κάτι το πιο ώριμο μαζί με μια νοσταλγία και μπόλικο συναίσθημα. Δεν έχει αυτή την ένταση του Requiem for a Dream, έχει όμως κάτι άλλο που μου φέρνει αναμνήσεις και ανατριχίλες.

Το "Together We Will Live Forever" το έχω συσχετίσει με ένα άτομο που θα μου μείνει αξέχαστο σε όλη μου την ζωή. Γιατί αυτό το άτομο είναι σαν μέντοράς μου. Μου έμαθε για τον Clint Mansell, για την Post-Rock σκηνή, για ποιητές βουτηγμένους σε καταχρήσεις που ξέρουν να παρουσιάζουν την ζωή με τον πιο ωμό και ταυτόχρονα πιο όμορφο τρόπο, για μια κοπέλα που παίζει άρπα αλλά η φωνή της είναι εκνευριστικότατη [και τόσο εθιστική τελικά...], για ανθρώπους που κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα...
Ω ναι, φυσικά έχω ακόμα εκείνο το cd σου A. , αυτό που έχει το ποίημά σου για εξώφυλλο και είχε μέσα για bonus track το "Together We Will Live Forever". Και κόντεψα να τσακωθώ πολύ άσχημα με την μάνα μου όταν εκείνη το έριξε κατά λάθος κάτω. Ευτυχώς δεν έσπασε.

Χαίρομαι που σε γνώρισα :)


Και χαίρομαι πολύ που αυτή την στιγμή απολαμβάνω την μουσική του Mansell και θυμάμαι φίλε μου τα παλιά.