Still alive?

Yeap, πάλι εδώ. Μετά από μήηηηηνες και μήηηηηνες.

Και με πολλά νεύρα και ένα μυαλό μπουρδέλο και μια καρδιά κομμάτια.

Το μπέρδεμα σαν να μην έχει τελειωμό κι εγώ να μην με αναγνωρίζω. Ντρέπομαι. Δεν είμαι ο εαυτός μου πια.


Αλλά θέλω όλα να μπουν σε μια σειρά. Θέλω να βάλω μια τάξη στα προσωπικά μου επιτέλους. Βαρέθηκα.

Και απογοητεύτηκα.

Το μπάνιο

Ρύθμισα το νερό -καυτό.
Και καθώς κυλούσε πάνω μου ένιωθα το δέρμα να τραβάει και να κοκκινίζει.
Και καθόμουν εκεί, μισή ώρα τουλάχιστον.

Οι σκέψεις έτρεχαν όπως το νερό.
Τα τελευταία πέντε χρόνια περνούσαν από μπροστά μου σε fast forward.
Χωρίς νοσταλγίες, χωρίς συναισθηματισμούς, χωρίς περιττά δάκρυα.
Είχαν μετατραπεί όλα τα γεγονότα σε ασπρόμαυρες εικόνες.
Με λεζάντες.

Περασμένες εξεταστικές, η θέα απ'τον 9ο της Φιλοσοφικής,
Κάποια σκόρπια βλέμματα, κάποιες σκόρπιες ατάκες,
Τα Εξάρχεια, οι μοναχικοί περίπατοι,
Εκείνη η περίεργη Πρωτοχρονιά με τις τυχαίες συναντήσεις,
Το ταξίδι στο νησί, το ξενοδοχείο των δύο,
Παλιοί φίλοι, κορμιά που λικνίζονταν,
Η κιθάρα, θάνατοι και σκοτάδι.

Έκλεισα τα μάτια και έριχνα το νερό πάνω τους να τσούξουν.
Κι άλλο.
Κι άλλο.
Κι ενώ ξέβγαζα τα μαλλιά μου σκεφτόμουν ότι πάντα πάνω τους ξεσπούσα τελικά.
Κι ενώ κυλούσαν οι τελευταίες καυτές σταγόνες στο κορμί μου χαμογέλασα.


Το κορμί χαλάρωσε. Το μυαλό μούδιασε. Τα βλέφαρα έγιναν ασήκωτα. Και τα χέρια ολοκλήρωσαν αυτό το κειμενάκι.

"Θα με δεις απέναντι απ'την πλατεία. Έλα σε παρακαλώ..."

Σας έχει τύχει ποτέ να κλαίτε καθισμένοι στο πεζοδρόμιο σε πολυσύχναστη μεριά της πόλης;
Και να σας προσπερνάνε όλοι είτε καρφώνοντας το βλέμμα τους είτε αδιαφορώντας για την πάρτη σας;
Και να ενδιαφέρεται και να σας πλησιάζει μόνο ένας ξένος, ένας μετανάστης;


Αυτές οι ερωτήσεις είναι η απάντησή μου σε όσους λένε όχι οι Έλληνες δεν έχουν χάσει την ανθρωπιά τους και ότι πάντα θα ενδιαφερθούν να βοηθήσουν κάποιον άνθρωπο στον δρόμο.
IMO, η ανθρωπιά έχει αντικατασταθεί απ'τον φόβο και την αδιαφορία.

2-3 φορές μού'χει τύχει να κάτσω και να κλάψω ανάμεσα στο πλήθος και κάθε φορά πλησίασε και έκατσε κοντά μου ένας ξένος για να προσφέρει λίγα λόγια παρηγοριάς.

Hamur από την Δαμασκό, τα λόγια σου ήταν τόσο ζεστά και αληθινά τις προάλλες που δεν θα τα ξεχάσω ποτέ μου. Και μου προσέφερες και τσιγάρο της παρηγοριάς όμως δεν καπνίζω.. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου, ευχαριστώ που μου κράτησες παρέα όσο χρειαζόταν μέχρι να με βρει ο Χ., ευχαριστώ που, αν και δεν με ξέρεις, μοιράστηκες κι εσύ μαζί μου μερικά προβλήματά σου. Να είσαι καλά και εύχομαι σύντομα να καταφέρεις να δεις την οικογένειά σου.

Dark soul's night

"Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό" έπαιζε στο ραδιόφωνο του ταξί. Ο Πέτρος γέλαγε από μέσα του και είχε ένα στραβό χαμόγελο στο πρόσωπό του που όμως δεν φαινόταν μες στο σκοτάδι. Σκέψεις ανακατεμένες με συναισθήματα στριφογύριζαν μέσα του και ήθελε απλά να ανοίξει το στόμα του και να πει κάτι, όχι απαραίτητα να φωνάξει. Όμως δεν έβγαινε λέξη, ένιωθε την λαλιά του νά'χει κοπεί. Όπως είχαν κοπεί και τα πόδια του λίγες ώρες πιο πριν.

"Σταμάτα εδώ στην άκρη, πριν την Τοσίτσα." είπε τελικά και μετά βγήκε αργά απ'το ταξί.

Ένιωθε την ανάγκη να περπατήσει. Συχνά τα βράδια ο Πέτρος έφευγε απ'το σπίτι του και έκανε μεγάλους περιπάτους στο κέντρο μέχρι να δει τις πρώτες καθησυχαστικές ακτίνες του ήλιου. Έτσι και τώρα. Τα πόδια του πήγαιναν μόνα τους. Έστριψαν προς την Στουρνάρη και τον οδηγούσαν όλο ευθεία. Πέρασε και την πλατεία και άρχισε ν'ανεβαίνει τον πεζόδρομο της Θεμιστοκλέους κοιτώντας σκεπτικός προς τα κάτω. Σαν να εξέταζε το κάθε του βήμα.

Μ'αυτόν τον τρόπο περπατούσε ο Πέτρος όταν κάτι τον απασχολούσε πολύ, δεν ήθελε το βλέμμα του να αποσπάται από τυχόν περαστικούς ή φανταχτερά γκράφιτι και αφίσες. Χωρίς να το καταλάβει είχε ήδη ανέβει τα σκαλιά και είχε φτάσει στην άκρη του λόφου. Άνοιξε το βλέμμα του και είδε μπροστά του την νυχτερινή Αθήνα να απλώνεται και να λάμπει φορώντας τα γιορτινά της.

Εκεί στην άκρη του άρεσε να κάθεται πάντα με τον άνεμο να του παίρνει τα μαλλιά και να του τα ανακατεύει όπως κάποτε του τα ανακάτευε με ανέμελο τρόπο η Ίριδα. Μα τώρα πια είχε χαθεί και η Ίριδα και το κοντινό ευτυχισμένο τους παρελθόν. Ο Πέτρος άνοιξε το στόμα του και αυτή τη φορά φώναξε, έβρισε, ψιθύρισε. Και τα λόγια του τα πήρε ο αέρας την στιγμή που και ο ίδιος έπεφτε στο σκοτάδι.

Δεν ξέρουμε τι είπε τελικά ο Πέτρος. Ο μόνος μάρτυρας ήταν ένας σκύλος που είχε πάει και είχε σταθεί στοργικά και σιωπηλά δίπλα του. Και ο σκύλος έριξε το βλέμμα του κάτω, κατέβασε την ουρά του και τ'αυτάκια του και συνέχισε τον δρόμο του.