Ένα μεγάλο αντίο στον Dio

Πάει και ο Dio με την τόσο χαρακτηριστική φωνή του και τα \m/. Σε ηλικία 67 ετών, από καρκίνο στο στομάχι. Μου πήρε κανα μισάωρο να το πιστέψω ότι έφυγε, μού'ρθε πολύ ξαφνικό.

Δεν χρειάζεται να ποστάρω τραγούδια. Αυτό έλειπε, οι ροκάδες/μεταλάδες να μην ξέρετε τον Θεό.

Dio αξέχαστος θα μείνεις! R.I.P. :(

Βόλτα στο κέντρο

Σχολάω απ'τη δουλειά. Τσεκάρω το κινητό και βλέπω sms απ'τον πατέρα μου. "Μην κατέβεις κέντρο. Γίνονται πάλι επεισόδια στις πορείες." Μου τηλεφωνεί ο Χ., γυρίζει απ'την σχολή και είχαμε πει να βρεθούμε μετρό Πανεπιστήμιο. Fuck. Τον προειδοποιώ ότι μπορεί να γίνεται ο χαμός και μήπως ν'αλλάξουμε μέρος συνάντησης. Με τα πολλά πολλά ο ίδιος περνάει δίπλα στις πορείες και μου λέει ότι είναι οκ τα πράγματα οπότε παίρνω την απόφαση να κατέβω και να τον βρω. Λέω στον πατέρα μου ότι θα πάω Θησείο για να μην ανησυχεί...

Φτάνω Πανεπιστήμιο και έχει πάρα πολύ κόσμο. Ο Χ. με πιάνει απ'το χέρι και ανεβαίνουμε την άδεια Πανεπιστημίου χωρίς να μιλάμε. Σε μια φάση μου λέει ότι θέλει να πάμε στα ανθοπωλεία στο Σύνταγμα να πάρει ένα λουλούδι. Δεν μου λέει το γιατί.

Διασχίζουμε την πορεία δίπλα στην Πλατεία Συντάγματος. Καταλαβαίνω τι έχει στο μυαλό του. Φτάνουμε Σταδίου κάτω απ'το κτήριο της Μαρφίν όπου πλήθος κόσμου έχει ανάψει κεράκια, έχει αφήσει σημειώματα και λουλούδια. Αφήνουμε μαζί το λουλούδι και μένουμε εκεί πόση ώρα κοιτάζοντας..Βλέπω δίπλα μου μια κυρία να δακρύζει και αρχίζω να βουρκώνω κι εγώ αλλά δεν κλαίω. Νιώθω ταυτόχρονα αγανάκτηση, θλίψη, οργή, ντροπή και δεν μπορώ να εκφράσω τίποτα απ'όλα αυτά. Απλά στέκομαι εκεί σιωπηλή και κοιτάζω.

Τον πιάνω αγκαζέ και συνεχίζουμε να περπατάμε στην Σταδίου. Είχα καιρό να τον δω τόσο οργισμένο. Καθώς περπατούσαμε έσχισε και 2 αφίσες του Π.Α.Μ.Ε. βρίζοντας.
Με ξάφνιασε πάντως που έκανε κάτι το τόσο ευαίσθητο. Δεν το περίμενα ο Χ. να αγοράσει λουλούδι και να μου ζητήσει να τον συνοδέψω για να τ'αφήσουμε μαζί για τα θύματα.

Μετά συνεχίσαμε τον περίπατό μας έχοντας στην σκέψη μας τα γεγονότα..

ΥΒΡΙΣ

Χάνονται άνθρωποι κι εσείς μιλάτε για προβοκάτσια.
Μα πόσο μαλάκες είστε?

Και τα ΖΩΑ που πέταξαν τις βόμβες ενώ ήξεραν ότι υπήρχαν άνθρωποι μέσα? Δολοφόνοι 100%. Μην μου πείτε ότι "Αχ μωρέ. Αυτός είναι ο τρόπος αντίδρασης των νέων." (Ναι κύριε Αλαβάνο, μην το ξαναπείτε αυτό μετά τα γεγονότα που έγιναν γιατί θα είναι σαν να σκάβετε τον λάκκο σας.)

Άι στο διάολο πια.
Τι άλλο θα δούμε σ'αυτή την χώρα?
Φτάσαμε στα άκρα.

Και τα άλλα ΖΩΑ είναι ο κόσμος που καθόταν και παρακολουθούσε κάτω απ'το φλεγόμενο κτήριο και δεν έκανε στην άκρη να περάσουν πυροσβέστες κλπ. Μήπως να σας δίναμε και ποπκόρν να κοιτάτε το θέαμα ΜΑΛΑΚΕΣ?

Πραγματικά τα τελευταία γεγονότα ήταν σαν νά'βλεπα την εφαρμογή των στίχων του "Vicarious".