1:34

Snow.
Falling lonely as ever.
Snow.
Dark and cold and delicate.
Like a porcelain doll
abandoned on a remote shelf.

Snow.
You know me so well.
Snow.
You're the cotton veil
covering me and my sins.
Wishing me goodnight.


1:36

Still alive?

Yeap, πάλι εδώ. Μετά από μήηηηηνες και μήηηηηνες.

Και με πολλά νεύρα και ένα μυαλό μπουρδέλο και μια καρδιά κομμάτια.

Το μπέρδεμα σαν να μην έχει τελειωμό κι εγώ να μην με αναγνωρίζω. Ντρέπομαι. Δεν είμαι ο εαυτός μου πια.


Αλλά θέλω όλα να μπουν σε μια σειρά. Θέλω να βάλω μια τάξη στα προσωπικά μου επιτέλους. Βαρέθηκα.

Και απογοητεύτηκα.

My inner voice is screaming right now.
My hands are bound by an invisible string of painful thoughts.
My eyes are burning with tears of anger and desperation.
This night is going to be long and lonely...

"Θα με δεις απέναντι απ'την πλατεία. Έλα σε παρακαλώ..."

Σας έχει τύχει ποτέ να κλαίτε καθισμένοι στο πεζοδρόμιο σε πολυσύχναστη μεριά της πόλης;
Και να σας προσπερνάνε όλοι είτε καρφώνοντας το βλέμμα τους είτε αδιαφορώντας για την πάρτη σας;
Και να ενδιαφέρεται και να σας πλησιάζει μόνο ένας ξένος, ένας μετανάστης;


Αυτές οι ερωτήσεις είναι η απάντησή μου σε όσους λένε όχι οι Έλληνες δεν έχουν χάσει την ανθρωπιά τους και ότι πάντα θα ενδιαφερθούν να βοηθήσουν κάποιον άνθρωπο στον δρόμο.
IMO, η ανθρωπιά έχει αντικατασταθεί απ'τον φόβο και την αδιαφορία.

2-3 φορές μού'χει τύχει να κάτσω και να κλάψω ανάμεσα στο πλήθος και κάθε φορά πλησίασε και έκατσε κοντά μου ένας ξένος για να προσφέρει λίγα λόγια παρηγοριάς.

Hamur από την Δαμασκό, τα λόγια σου ήταν τόσο ζεστά και αληθινά τις προάλλες που δεν θα τα ξεχάσω ποτέ μου. Και μου προσέφερες και τσιγάρο της παρηγοριάς όμως δεν καπνίζω.. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου, ευχαριστώ που μου κράτησες παρέα όσο χρειαζόταν μέχρι να με βρει ο Χ., ευχαριστώ που, αν και δεν με ξέρεις, μοιράστηκες κι εσύ μαζί μου μερικά προβλήματά σου. Να είσαι καλά και εύχομαι σύντομα να καταφέρεις να δεις την οικογένειά σου.

Μια δόση βαρεμάρας

Επέστρεψα κι εγώ στην Αθήνα και στην μπλογκογειτονιά μας, οπότε καλώς σας βρήκα :)

Θα προσπαθήσω να κάνω ένα συνοπτικό review των διακοπών μου:

1) Λίγα μπάνια, λίγο μαύρισμα, λίγη ξεκούραση.
2) Σε σπίτι που υπάρχει μωρό παιδί δεν ξανακάνω διακοπές, ούτε για λίγες μέρες.
3) Η Βοϊδοκοιλιά γαμάει και δέρνει \m/
4) Και οι φωτογραφίες που έβγαλα με την Καρύδα γαμάνε \m/
5) Ένα αγόρι απ'την παρέα της ξαδέλφης μου...μου τα ζήτησε 2 φορές :P και δεν εννοώ τα κουλουράκια ή τπτ παρόμοιο.
6) Το soundtrack του καλοκαιριού περιλάμβανε Kyuss, Sex Pistols, Amorphis, Tool, Deep Purple και Ska-P κυρίως.
7) Στην Μεσσηνία η καθημερινότητα ήταν πρωί ύπνος, μεσημέρι φαγητό του σκασμού, απόγευμα θάλασσα, βράδυ καφετεριομπαράκια [και ναργιλές 2-3 φορές..]
8) Η Ναυαρίνου στην Καλαμάτα ωραία περατζάδα ;) ήταν η θέα απ'το ξενοδοχείο που έμεινα με τον Χ.
9) Το φανταριλίκι περίεργο πράγμα..
10) Πάλι είδα πολλά αστέρια να πέφτουν και δεν πρόλαβα να κάνω ούτε μια ευχή. [και υποτίθεται τις είχα και έτοιμες]
11) Να πα να γαμηθούν τα καγκούρια με τα πειραγμένα μηχανάκια και αυτοκίνητα που με ξεκούφαναν όπου κι αν πήγαινα.
12) Να πα να γαμηθεί κι ένας μαλάκας απ'την παρέα της ξαδέλφης. Ίσως έτσι συνέλθει λίγο.
13) Αυτό το καλοκαίρι έφαγα τόσες ώρες στα Κτελ που νομίζω ότι αρχίζω να τα βαριέμαι.
14) Όποιοι πετάτε σκουπίδια και αποτσίγαρα στις αμμουδιές εύχομαι να πάθετε καρκίνο. Simple as that.
15) Μου λείπεις πολύ ρε τολκινά...η σκέψη μου μαζί σου. Take care.


Και τώρα πίσω στην αγαπημένη μου πόλη αλλά όχι και στην καθημερινότητα. Οι διακοπές μου συνεχίζονται με μπόλικη μοναξιά και βαρεμάρα. Οι περισσότεροι φίλοι μου λείπουν ή διαβάζουν, οπότε κι εγώ θα περάσω αρκετό χρόνο στο σπίτι ή βολτάροντας μόνη παρέα με κανα βιβλίο. Άντε επιστρέψτε για να βγούμε όλη η παρέα!

ps: ακόμα δεν έχω μεταφέρει photos στο pc. Όταν γίνει κι αυτό ίσως ανεβάσω καμία εδώ πέρα.


Σας φιλώ τρελόπαιδα!