Βόλτα στο κέντρο

Σχολάω απ'τη δουλειά. Τσεκάρω το κινητό και βλέπω sms απ'τον πατέρα μου. "Μην κατέβεις κέντρο. Γίνονται πάλι επεισόδια στις πορείες." Μου τηλεφωνεί ο Χ., γυρίζει απ'την σχολή και είχαμε πει να βρεθούμε μετρό Πανεπιστήμιο. Fuck. Τον προειδοποιώ ότι μπορεί να γίνεται ο χαμός και μήπως ν'αλλάξουμε μέρος συνάντησης. Με τα πολλά πολλά ο ίδιος περνάει δίπλα στις πορείες και μου λέει ότι είναι οκ τα πράγματα οπότε παίρνω την απόφαση να κατέβω και να τον βρω. Λέω στον πατέρα μου ότι θα πάω Θησείο για να μην ανησυχεί...

Φτάνω Πανεπιστήμιο και έχει πάρα πολύ κόσμο. Ο Χ. με πιάνει απ'το χέρι και ανεβαίνουμε την άδεια Πανεπιστημίου χωρίς να μιλάμε. Σε μια φάση μου λέει ότι θέλει να πάμε στα ανθοπωλεία στο Σύνταγμα να πάρει ένα λουλούδι. Δεν μου λέει το γιατί.

Διασχίζουμε την πορεία δίπλα στην Πλατεία Συντάγματος. Καταλαβαίνω τι έχει στο μυαλό του. Φτάνουμε Σταδίου κάτω απ'το κτήριο της Μαρφίν όπου πλήθος κόσμου έχει ανάψει κεράκια, έχει αφήσει σημειώματα και λουλούδια. Αφήνουμε μαζί το λουλούδι και μένουμε εκεί πόση ώρα κοιτάζοντας..Βλέπω δίπλα μου μια κυρία να δακρύζει και αρχίζω να βουρκώνω κι εγώ αλλά δεν κλαίω. Νιώθω ταυτόχρονα αγανάκτηση, θλίψη, οργή, ντροπή και δεν μπορώ να εκφράσω τίποτα απ'όλα αυτά. Απλά στέκομαι εκεί σιωπηλή και κοιτάζω.

Τον πιάνω αγκαζέ και συνεχίζουμε να περπατάμε στην Σταδίου. Είχα καιρό να τον δω τόσο οργισμένο. Καθώς περπατούσαμε έσχισε και 2 αφίσες του Π.Α.Μ.Ε. βρίζοντας.
Με ξάφνιασε πάντως που έκανε κάτι το τόσο ευαίσθητο. Δεν το περίμενα ο Χ. να αγοράσει λουλούδι και να μου ζητήσει να τον συνοδέψω για να τ'αφήσουμε μαζί για τα θύματα.

Μετά συνεχίσαμε τον περίπατό μας έχοντας στην σκέψη μας τα γεγονότα..

Πέταμα στα παλιά, ήρθαν τα καινούργια

Σήμερα πέταξα τα πολυαγαπημένα μου μαύρα Underground μποτάκια. Ξέρετε, αυτά που από μέσα είχαν σχέδιο σκακιέρα και απ'έξω στο πλάι είχαν κάτι μικρά ζάρια κάτω κάτω.

6 χρόνια τά'χα αυτά τα παπουτσάκια, μαζί τους έβγαλα το Λύκειο, το Πανεπιστήμιο και τους πρώτους μήνες στη δουλειά. Με συνόδεψαν σε περιπάτους, σε συναυλίες, σε κλαμπ/μπαρ, σε ραντεβού. Άντεξαν βροχές, πάγο, λάσπες, άμμο. Μαζί κάναμε πολλά χιλιόμετρα και δεν μ'απογοήτευσαν ποτέ.

Ώσπου πριν μια βδομάδα διαπίστωσα ότι άνοιξαν στο πλάι :-( Ε και δεν μπορώ να κυκλοφορώ με σκισμένα παπούτσια, κι ας είναι και μόδα. Οπότε σήμερα έκανα μια ατελείωτη γύρα στα μαγαζιά [από Εξάρχεια μέχρι Μοναστηράκι] και έψαχνα να βρω τα ίδια ή σχεδόν ίδια Underground μποτάκια. ΤΙΠΟΤΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!! Σαν νά'ψαχνα ψύλλο στ'άχυρα. Αφού είχα φάει όλη την Αθήνα τελικά κατέληξα στα Prime Timers στην Ηφαίστου+πήρα από κει ένα ζευγάρι All Star που μου θύμιζαν τα παλιά μου παπουτσάκια. Κατάμαυρα All Star φυσικά, γιατί δεν μου αρέσουν αυτά που έχουν άσπρο μπροστά :-P

Με την ευκαιρία που κατέβηκα στα μαγαζιά πήρα δώρα για μπαμπά, μαμά, γιαγιά και μετά επέστρεψα σπίτι πεινασμένη και χαζοχαρούμενη.

Χαμός από κόσμο στο κέντρο ε!! Ούτε Σάββατο νά'ταν!

P.S.: Αγόρασα τον τελευταίο δίσκο των Shadow Gallery. ^_^