Καλημερούδια!

Ταραμ ταράααααααμ! Ακολουθεί κάτι σαν το ανέκδοτο της ημέρας:

Απ'την προηγούμενη βδομάδα ακολουθώ τις καύλες μου και πηγαίνω να παρακολουθώ "Εισαγωγή στην Πυρηνική Φυσική και στα Στοιχειώδη Σωμάτια" στο Φυσικό Αθήνας μέχρι να βαρεθώ ή να πιεστώ από άποψη χρόνου. Το καλύτερο; Κρατάω και σημειώσεις και την προηγούμενη φορά βοήθησα έναν φοιτητή του Φυσικού. ΛΟΛ ΟΜΩΣ!!!
Τον άλλο μήνα ίσως ψαχτώ όσον αφορά κανα μάθημα του τμήματος Γεωλογίας.

8-) όλα αυτά μάλλον είναι απωθημένα απ'το Λύκειο που κανονικά θά'πρεπε μάλλον νά'χα πάρει Θετική Κατεύθυνση.

Για πείτε ρε παιδιά! Πηγαίνει και κανας άλλος να παρακολουθεί μαθήματα στο πανεπιστήμιο κι ας μην είναι φοιτητής; Γουστάρετε κάποιον συγκεκριμένο κλάδο που όμως τελικά δεν ακολουθήσατε;




Άσχετο! Να πω ότι το Σάββατο χάρηκα πολύ που ήρθατε σπίτι μου (ξέρετε εσείς) και ευτυχώς ήταν ωραία και η τούρτα κι ας μην ήταν αυτή που σκόπευα ν'αγοράσω :P
Καλά, εκείνο το επιτραπέζιο γάμαγε \m/ Να το ξαναπαίξουμε!!

Chris dear, το kinky σετάκι που μού'κανες δώρο ντρέπομαι να το πλύνω και να τ'απλώσω!!!

Εργαλείο ή στρείδι;

Πάλι πέρασε κάμποσος καιρός απ'την τελευταία μου ανάρτηση.
Νιώθω ότι η κούραση λόγω δουλειάς κυρίως αλλά και κάποια συγκεκριμένα περιστατικά με έχουν κουράσει και στεναχωρίσει τόσο πολύ που δεν έβρισκα όρεξη να γράψω τίποτα στο μπλογκ μου.

Νιώθω ότι θέλω να ξεσπάσω ξαφνικά για τόσα διαφορετικά πράγματα.
Να βρίσω όσα μαλακισμένα άτομα πέρασαν απ'τη ζωή μου και μου δημιούργησαν διάφορα κόμπλεξ.
Να κράξω όσα αγόρια κλαίγονται/γκρινιάζουν σαν γκομενίτσες.
Να κράξω και τις ίδιες μου τις φίλες που μ'αφήνουν στην άκρη και ξεχνούν να μοιραστούν μαζί μου τα νέα τους, τις ανησυχίες και τα μυστικά τους.
Να φωνάξω για όλα όσα με πνίγουν.
Να εξαφανίσω επιτέλους τις ανασφάλειές μου.

Είναι σαν να έχω να πω τόσα πολλά και όμως για χρόνια τα κρατάω μέσα μου και μπορεί τελικά ούτε οι κοντινοί μου άνθρωποι να μην με ξέρουν καλά καλά. Το κατάλαβα συγκεκριμένα όταν είδα το βλέμμα του Χ. μετά από ένα απίστευτο ξέσπασμά μου όσον αφορά το παρελθόν μου. Ξαφνιάστηκε. Πολύ.

Ναι ισχύει, είναι μερικά πράγματα, κυρίως λόγια και εικόνες απ'τα παλιά που αν τα εκφράσω είμαι σίγουρη ότι θα πληγωθώ απ'την αρχή και θα απελπιστώ. Γι'αυτό επιλέγω να τα κρατάω μέσα μου. Αλλά το τελευταίο ξέσπασμα δεν κατάφερα να το συγκρατήσω και ξαφνικά έγινα διάφανη μπροστά του. Ήταν σαν να μπορούσε να διαβάσει μέρος της ζωής μου. Και ξαφνιάστηκε επειδή είναι περίεργο το τί μπορεί να κρύβει τελικά μια κοπέλα που γενικά είναι μες στην τρέλα και χαρούμενη και κοινωνική.

Έτσι είναι όμως.
Πιστεύω ότι όλοι έχουμε κρατήσει κάποια πράγματα φυλαγμένα σε κλειδωμένα κουτάκια μες στο μυαλό μας που τα έχουμε μόνο για προσωπική μας χρήση και πρέπει να βρεθούμε σε πάρα πολύ αδύναμη στιγμή για να τ'αποκαλύψουμε και να εκτεθούμε στους κοντινούς μας ανθρώπους.

Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είμαι ανοιχτό βιβλίο. Και είναι κρίμα γιατί π.χ. οι φίλες μου δεν θα μπορούν να το πιστέψουν ότι τελικά δεν με γνωρίζουν τόσο καλά μετά από τόσα χρόνια. Θα φανώ η σνομπ που δεν εμπιστεύεται κανέναν. Όμως δεν πάει έτσι και δεν μπορώ και να το εξηγήσω γαμώτο...

Χ. τί να πω...νιώθω ακόμα αμήχανα που είδες κι έναν άλλον μου εαυτό τις προάλλες. Εκτιμώ απίστευτα όμως την κατανόηση που έδειξες μετά και αυτή την αγκαλιά σου που τόσο χρειαζόμουν.

Αυτά τα γενέθλια πήγαν κατά διαόλου τελικά. Γαμώ τα 23 και την κρίση μου.

22

Τα χρόνια μου :P

Νιώθω ότι μεγάλωσα και σοβάρεψα κάπως, ειδικά σε σχέση με πέρυσι. Ίσως φταίνε μερικές μεγάαααλες αλλαγές. 1ον, τέλος η σχολή. 2ον, είμαι εργαζόμενο κορίτσι απ'την αρχή της σχολικής χρονιάς και ένιωσα κι εγώ στο πετσί μου πώς βγαίνουν τα λεφτά. 3ον, συνειδητοποίησα τα λάθη μου και δν τα επανέλαβα. 4ον, βλέπω την ζωή λίγο πιο αισιόδοξα.

Το μόνο μου με στεναχωρεί κάπως είναι ότι αν και θέλω σήμερα να γιορτάσω με κοντινά φιλαράκια αυτό δν είναι δυνατόν...ο καθένας με τις δουλειές του και επίσης η γαμωσυγκοινωνία δν βοηθά, πάαααλι απεργίες. Πότε να σας δω? Μάλλον από βδομάδα, να κεράσω έστω ένα καφεδάκι.

Ελπίζω το πρωί που θα ξυπνήσω να ανοίξω το ψυγείο και να το βρω γεμάτο γλυκά. Μιαμμμμ. Από κοκάκια μέχρι πάστες. Τα πάντα όλα, για να τρώω για μέρες :P
Χθες πήγα σοκολατάκια-πασχαλίτσες στα αγαπημένα μου παιδιά [επειδή αυτό το τμήμα δν θα το δω σήμερα] και μου έδωσαν τις καλύτερες ευχές. Μετά ψήφισαν κιόλας τι χρώμα να βάφω τα μαλλιά μου και με παρακάλεσαν να πάρω το τμήμα τους και του χρόνου <3

Btw, για άαααλλη μια φορά ευχαριστώ την γιαγιά μου για τα γαμάτα κοσμήματα που συνηθίζει να μου κάνει δώρο. Γιαγιά τα σπας \m/
Αλλά και στην μάνα ένα μεγάλο ευχαριστώ για ένα σούπερ ντούπερ σετ εσωρούχων.
Ο dad δν έχω ιδέα τι δώρο θα μου κάνει.
Δώρο στον εαυτό μου είχα κάνει τις προάλλες ένα δερμάτινο καφέ μπουφανάκι + το ticket της συναυλίας των Fear Factory [άντε, μια μέρα έμεινε].

Α! Και επίσης άλλαξα το μαλλί μου...πάλι :-P Το έβαψα σκούρο σοκολατοκαστανό [για καστανό ανοιχτό πήγαινα, την φυσική μου απόχρωση, αλλά δν το έβρισκα.] Όταν με δείτε κράχτε ελεύθερα.

p.s. Chris, περαστικάααααα! Μου λείπεις πολύ ρε κάφρε. Σου πήρα δώρο ένα κόμικ για ψυχοπαθείς σαν εσένα :P θα στο δώσω αντί για λουλούδια όταν σού'ρθω επισκεπτήριο.