Σπάσιμο

Νεύρων; Παπουτσιού; Διάθεσης; Απ'όλα έχει ο μπαξές.

Π.χ. σήμερα το μεσημέρι κόπηκε το παπούτσι μου [η αγαπημένη μου πλατφόρμα btw :P] την ώρα που θα έφτανα στο Caravel για μια έκθεση. Γαμώ την γκαντεμιά μου, νεύρα με το κιλό. Έψαχνα κουτσή για κάμποση ώρα μαγαζί με παπούτσια στην περιοχή. Φτάνω στην βιτρίνα ενός...200 euros με την έκπτωση ένα ζευγάρι απλά σανδάλια. Σούπερ. Στην συνέχεια έφαγα πάνω από μισάωρο να βρω μαγαζί με φτηνά παπουτσάκια, ίσα ίσα να κάνω την δουλειά μου βρε αδελφέ! Τελικά σε ένα στενάκι ανακάλυψα κρυμμένο κινέζικο μαγαζί το οποίο με έσωσε για 5 euros. Παντού υπάρχει ένα κινέζικο!! Το παπούτσι δεν ξέρω για πόσο θα κρατήσει, την δουλειά του πάντως την έκανε, πήγα στην έκθεση και γύρισα σώα στο σπίτι μου. Αλλά δεν θα το ξαναφορέσω γιατί δεν είναι στο στυλ μου και επίσης είναι άβολο για πολλή ώρα :P

Με την σειρά της η διάθεση έπιασε χαμηλό level όταν έμαθα αργότερα ότι βρέθηκε και η κολλητή μου στην ίδια έκθεση...αλλά παρέα με κάποια κοπέλα που δεν χωνεύω γιατί νιώθω ότι πάει να χωθεί.. Καλά που δεν τις είδα και τις 2 μαζί.

Είδα και μια παλιά συμφοιτήτρια που ντυνόταν συνήθως σαν πόρνη 40 ετών όταν ερχόταν στο μάθημα. Δεν γινόταν να μην την αναγνωρίσω από μακριά. Την απέφυγα με στυλ και διακριτικότητα γιατί αυτή πιάνει το μπλαμπλά και γίνεται κολιτσίδα. Ααααχ ακόμα θυμάμαι τις στιγμές που αυτοπροσκαλούσε τον εαυτό της για καφέ με την παρέα μου απ'την σχολή. :P




Bonus της εποχής: Αυξημένο τρέξιμο και συνεργασία με νέο φροντιστήριο + αναμονή για ιδιαίτερα + έλλειψη χρημάτων + φιλενάδες σε απόγνωση + στρατευμένο boyfriend σε απόγνωση + στεναχώρια.

"Θα με δεις απέναντι απ'την πλατεία. Έλα σε παρακαλώ..."

Σας έχει τύχει ποτέ να κλαίτε καθισμένοι στο πεζοδρόμιο σε πολυσύχναστη μεριά της πόλης;
Και να σας προσπερνάνε όλοι είτε καρφώνοντας το βλέμμα τους είτε αδιαφορώντας για την πάρτη σας;
Και να ενδιαφέρεται και να σας πλησιάζει μόνο ένας ξένος, ένας μετανάστης;


Αυτές οι ερωτήσεις είναι η απάντησή μου σε όσους λένε όχι οι Έλληνες δεν έχουν χάσει την ανθρωπιά τους και ότι πάντα θα ενδιαφερθούν να βοηθήσουν κάποιον άνθρωπο στον δρόμο.
IMO, η ανθρωπιά έχει αντικατασταθεί απ'τον φόβο και την αδιαφορία.

2-3 φορές μού'χει τύχει να κάτσω και να κλάψω ανάμεσα στο πλήθος και κάθε φορά πλησίασε και έκατσε κοντά μου ένας ξένος για να προσφέρει λίγα λόγια παρηγοριάς.

Hamur από την Δαμασκό, τα λόγια σου ήταν τόσο ζεστά και αληθινά τις προάλλες που δεν θα τα ξεχάσω ποτέ μου. Και μου προσέφερες και τσιγάρο της παρηγοριάς όμως δεν καπνίζω.. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου, ευχαριστώ που μου κράτησες παρέα όσο χρειαζόταν μέχρι να με βρει ο Χ., ευχαριστώ που, αν και δεν με ξέρεις, μοιράστηκες κι εσύ μαζί μου μερικά προβλήματά σου. Να είσαι καλά και εύχομαι σύντομα να καταφέρεις να δεις την οικογένειά σου.

284

284 χιλιόμετρα πιο κάτω να μπορούσα να κοιτάξω,
Να συναντιούνταν τα βλέμματά μας
Και θα καταλάβαινες ότι σε νιώθω απόλυτα
Και ότι είμαι μαζί σου έστω και με την σκέψη.

Δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω για να νιώσεις καλύτερα.
Σου δίνω κουράγιο με τα λόγια
Αλλά η ψυχολογία σου είναι σκατά.
Μόνο η σκέψη σου είναι ελεύθερη και το ξέρω.
Άστην να σε παρασύρει λοιπόν και να σε φέρει εδώ.

Μακάρι να μπορούσα να διώξω ό,τι αρνητικό έχεις στο μυαλό σου.
Μακάρι να είχα την δύναμη να πάω μπροστά τον χρόνο.
Αλλά έχω μόνο την καρδιά και την σκέψη μου για να σε βοηθήσουν.
Και παράλληλα πρέπει να κρατάω και μένα στα πόδια μου, να είμαι δυνατή για σένα.



Κουράγιο...σε όλους σας εκεί πέρα.
Μην νομίζετε ότι σας ξεχνάμε όσοι είμαστε έξω.
Αρκετά πράγματα τα περνάμε μαζί σας...

Dark soul's night

"Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό" έπαιζε στο ραδιόφωνο του ταξί. Ο Πέτρος γέλαγε από μέσα του και είχε ένα στραβό χαμόγελο στο πρόσωπό του που όμως δεν φαινόταν μες στο σκοτάδι. Σκέψεις ανακατεμένες με συναισθήματα στριφογύριζαν μέσα του και ήθελε απλά να ανοίξει το στόμα του και να πει κάτι, όχι απαραίτητα να φωνάξει. Όμως δεν έβγαινε λέξη, ένιωθε την λαλιά του νά'χει κοπεί. Όπως είχαν κοπεί και τα πόδια του λίγες ώρες πιο πριν.

"Σταμάτα εδώ στην άκρη, πριν την Τοσίτσα." είπε τελικά και μετά βγήκε αργά απ'το ταξί.

Ένιωθε την ανάγκη να περπατήσει. Συχνά τα βράδια ο Πέτρος έφευγε απ'το σπίτι του και έκανε μεγάλους περιπάτους στο κέντρο μέχρι να δει τις πρώτες καθησυχαστικές ακτίνες του ήλιου. Έτσι και τώρα. Τα πόδια του πήγαιναν μόνα τους. Έστριψαν προς την Στουρνάρη και τον οδηγούσαν όλο ευθεία. Πέρασε και την πλατεία και άρχισε ν'ανεβαίνει τον πεζόδρομο της Θεμιστοκλέους κοιτώντας σκεπτικός προς τα κάτω. Σαν να εξέταζε το κάθε του βήμα.

Μ'αυτόν τον τρόπο περπατούσε ο Πέτρος όταν κάτι τον απασχολούσε πολύ, δεν ήθελε το βλέμμα του να αποσπάται από τυχόν περαστικούς ή φανταχτερά γκράφιτι και αφίσες. Χωρίς να το καταλάβει είχε ήδη ανέβει τα σκαλιά και είχε φτάσει στην άκρη του λόφου. Άνοιξε το βλέμμα του και είδε μπροστά του την νυχτερινή Αθήνα να απλώνεται και να λάμπει φορώντας τα γιορτινά της.

Εκεί στην άκρη του άρεσε να κάθεται πάντα με τον άνεμο να του παίρνει τα μαλλιά και να του τα ανακατεύει όπως κάποτε του τα ανακάτευε με ανέμελο τρόπο η Ίριδα. Μα τώρα πια είχε χαθεί και η Ίριδα και το κοντινό ευτυχισμένο τους παρελθόν. Ο Πέτρος άνοιξε το στόμα του και αυτή τη φορά φώναξε, έβρισε, ψιθύρισε. Και τα λόγια του τα πήρε ο αέρας την στιγμή που και ο ίδιος έπεφτε στο σκοτάδι.

Δεν ξέρουμε τι είπε τελικά ο Πέτρος. Ο μόνος μάρτυρας ήταν ένας σκύλος που είχε πάει και είχε σταθεί στοργικά και σιωπηλά δίπλα του. Και ο σκύλος έριξε το βλέμμα του κάτω, κατέβασε την ουρά του και τ'αυτάκια του και συνέχισε τον δρόμο του.