Επιστροφή απ'το νησί

Γύρισα σήμερα, με 7-8 μποφοράκια, έτσι να γουστάρουμε \m/ [ναι, λατρεύω το ταξίδι με το καράβι ειδικά όταν κουνάει.]
Είχα να πάω Σκύρο 8 χρόνια και φυσικά αυτές οι 5 μέρες που πέρασα στο νησί δεν ήταν αρκετές :-/ κι ας ήταν τέλειες.

Μόλις πάτησα το πόδι μου στο νησί ένιωσα άλλος άνθρωπος, σαν να έφυγε [σχεδόν] όλος ο θυμός που ένιωθα τον τελευταίο μήνα, σαν να βρήκα την Ιθάκη μου, σαν να καθάρισε ο αέρας το μυαλό μου, σαν να άλλαξε η διάθεσή μου επειδή άλλαξα παραστάσεις και ταξίδεψα νοσταλγικά στα παιδικά μου χρόνια.

Αυτό το λευκό των σπιτιών [και το γκριζομπλέ "φριδάτσι" στην βάση του λευκού] και τα πανέμορφα καλντερίμια με έκαναν να νιώσω πιο αισιόδοξη. Έτσι πήρα την μηχανή και έβγαλα κάμποσες φωτογραφίες ενώ περιπλανιώμουν στην Μεγάλη Στράτα, στις καμάρες, ανάμεσα στα λευκά σπιτάκια, στον Μπρουκ, κάτω απ'το Κάστρο, στα Μαγαζιά, στην Καλαμίτσα και φυσικά στον "Αχιλλέα".

Αλλά δεν είναι μόνο τα ωραία τοπία που μου φτιάξαν το κέφι. Χάρηκα και συγκινήθηκα απίστευτα όταν συνάντησα θείους, θείες, ξαδέλφια κλπ. μετά από τόσα χρόνια. Όλοι τους τόσο φιλόξενοι και αμέσως να σε φιλέψουν. Και όλοι να δακρύζουμε στην θύμηση του παππού μου του Νίκου, που πέθανε πολύ πριν φτάσει στην κλασσική ηλικία που λες έναν άνθρωπο παππού. Δεν άντεξα, και μ'έπιασαν οι ευαισθησίες μου ακούγοντας ιστορίες για τον παππού μου που δεν τον χόρτασα ούτε εγώ ούτε τα παιδιά του.

Αλλά μετά τις συγκινήσεις ήρθαν και οι αστείες στιγμές και τα πειράγματα και οι βόλτες.

Έκανα τις βουτιές μου στα Μαγαζιά και στην Καλαμίτσα, μαύρισα λιγάκι αλλά και κοκκίνησα, κλασσικά, παρά το γεγονός ότι έβαζα συχνά αντιηλιακό :-P

Να σημειώσω ότι η παραλία στα Μαγαζιά γαμάει, και λόγω της τέλειας άμμου αλλά και λόγω του ωραίου κόσμου. Χιχι...άρχισαν να μαζεύονται οι τουρίστες, Γερμανοί στην πλειοψηφία τους. Ομολογώ ότι είχα ωραία θέα, αλλά εμένα μου άρεσαν περισσότερο οι ντόπιοι. Και όχι, δεν φλέρταρα κλπ κλπ..είχα άλλα πράματα στο μυαλό μου :-P.

Στην περιοχή Ράφτη στην Καλαμίτσα πέρασα δυο υπέροχα μεσημέρια με μπόοοοολικο φαΐ! Το μενού περιλάμβανε και μεγάλα μπολ με το αγαπημένο μου ξινοτύρι. Οκ, όσοι δεν τό'χετε δοκιμάσει δεν ξέρετε φυσικά τι χάσατε. Και άπλωνα το ξινοτύρι σε ψωμί ζεστό που είχε μόλις βγει απ'τον φούρνο με τα ξύλα. Ποοοο....δεν ήθελα τίποτα άλλο! Το τραπέζι είχε και σκυριανή φάβα, χόρτα, ψάρια φρέσκα, μακαρονάδα με θαλασσινά, κατσικάκι ντόπιο, μουσακά, σαλάτες κλπ. Νά'σαι καλά βρε θεία! Που ενώ τρώγαμε μπροστά μας είχαμε την θέα της θάλασσας της Καλαμίτσας και την δροσιά κάτω απ'την κληματαριά.

Μετά το απολαυστικό μεσημεριανό γεύμα πήγαμε στο λιμάνι της Λιναριάς και επιβιβαστήκαμε στον "Αχιλλέα" για να μας πάει στην Κύμη. Από εκεί πήραμε το ΚΤΕΛ για Αθήνα και ρωτούσα συνεχώς την μάνα μου αν είχε καμιά ένεση μορφίνης να μου κάνει. Η αιτία απλή: σε όλη την διάρκεια της διαδρομής ως την Αθήνα ακούγαμε Νταλκά FM["Μόνο λαϊκά"] και όταν χάθηκε το σήμα ο οδηγός έβαλε Derti FM. Ελπίζω να κατανοήσατε την τραγική κατάσταση [η οποία είχε επαναληφθεί και όταν ταξίδευα από Αθήνα για Κύμη].

Νοσταλγώ τους περίπατους στα στενάκια της Χώρας γαμώτο μου! Θέλω να πάω και να μείνω για πάντα εκείιιιιιιι!!!

Αχ Σκύρο μου...

ps.: for more pics click here

Aarni

...a band deserving your attention!

...a band with a totally unique logo design.

...a band combining Doom Metal+folk elements+Psychedelic Rock+Avant-garde+electronic sounds.

...a band with chaotic mythical background.

...a band that respects H.P.Lovecraft.

...a band full of imagination.

...a band that helps you transcend to another dimension in order to experience the darkness of R'lyeh.

...a band with haunting melodies.

...a band using various ancient languages.

...a band that one day shall rule the world along with Master Cthulhu.

\m/

http://www.youtube.com/watch?v=WpkvY_Y4jno

Εκδήλωση Χορωδίας+after

Η χτεσινή εκδήλωση στην Πανεπιστημιούπολη πήγε ανέλπιστα καλά θά'λεγα. Ήρθε αρκετός κόσμος (σε αντίθεση με άλλες φορές :-P) και νομίζω δεν τους απογοητεύσαμε με την επίδοσή μας.
Αλλά το after ήταν ακόμα καλύτερο!
Πήγαμε κάποια παιδιά για ποτάκι, γνώρισα νέο κόσμο, ρίξαμε πολύ γέλιο, γενικά μια ωραία βραδιά μετά από αρκετό καιρό. Μου χρειαζόταν.

Επίσης, δοκίμασα την MacFarland και δεν θα την ξαναπιώ. That's a fact :-P
Μου θύμισε beers σε στυλ Amstel κλπ. Μπλιαχ.
Επόμενή μου δοκιμή θά'ναι η μαύρη beer Guinness. Μακάρι ν'αξίζει περισσότερο!
Αλλιώς θα παραμείνω για πάντα πιστή σε Carib+Corona με το λεμονάκιιιιιι!

Cheers mates!

Θα περιμένω...

...μάλλον μέχρι τον Νοέμβριο για να δω την νέα ταινία του κυρίου Emmerich 2012.

Παραδέχομαι το γεγονός ότι είμαι a big fan of disaster movies. Και θέλω πάντα να τις βλέπω στο σινεμά για να απολαμβάνω τα special effects και τον ήχο. Θυμάμαι που για το "The Day After Tomorrow" είχα βάλει υπενθύμηση στο κινητό και είχα κολλήσει post-it στο pc μου σχεδόν έναν χρόνο πριν βγει η ταινία στις αίθουσες [μεταξύ μας, εκείνο το σενάριο είχε κάτι το αληθοφανές...global warming κι έτσι, μια μέρα θα πνιγούμε ΟΥΛΟΙ!].

Για το "2012" όμως δεν βάζω και το χέρι μου στην φωτιά. Πολλά λέγονται σχετικά με την ευθυγράμμιση του ήλιου με το κέντρο του γαλαξία μας, αλλαγές στο μαγνητικό πεδίο της γης, καταστροφολογία επειδή οι Μάγιας έδωσαν τέλος σ'ένα απ'τα 3 ημερολόγια τους και το τέλος είναι στις 21/12/09. Βασικά μάλλον τα μυαλά του κόσμου παίρνουν λίγο παραπάνω αέρα απ'ό,τι χρειάζεται :-P πολύ υπερβολικά τα σενάρια imo.

Γι'αυτό κι εγώ παύω να ασχολούμαι με όοοοολες αυτές τις καταστροφολογίες και περιμένω απλά να απολαύσω την ταινία! Αχ! Μακάρι να την δω πιο σύντομα απ'ό,τι περιμένω. Ας γίνει καμιά αλλαγή στις ημερομηνίες βρε παιδί μου!

Δειλοί πέφτουλες της καθημερινότητάς μας

Το φαινόμενο του ΑΘΛΙΟΥ πεσίματος σε μας τα κορίτσια πότε θα σταματήσει επιτέλους;
Πραγματικά, η οργή μου αυξάνεται, ειδικά τώρα που είμαι σε φάση "σκοτώνω άνθρωπο".
Περνάει ένας πορνόγερος και σχολιάζει με τον πιο αισχρό τρόπο το στήθος της Καρύδας. Μας ήρθε να ξεράσουμε.
Περνάει ένας άλλος τις προάλλες κοντά στο σπίτι μου και μού'πε κάτι για το πόσο κα$%α είναι ο κώλος μου. Γύρισα και του έριξα ένα βλέμμα που έλεγε "Εξαφανίσου γιατί είμαι Diclonius".
Τις περισσότερες φορές όμως εκεί που πας να γυρίσεις να κοιτάξεις ή και να πεις κάτι στον μαλάκα που κάνει το άθλιο καμάκι αυτός έχει γίνει καπνός!
Γι'αυτό και συνήθως τα πιο αισχρά σχολιάκια μας τα λένε απ'την ασφάλεια του αυτοκινήτου ή της μηχανής τους και μετά εξαφανίζονται στο δευτερόλεπτο+δεν τρέχει τίποτα.
Ποποπο τι μαγκιά ρε παιδί μου. Τι άντρακλες που είναι αυτοί οι τύποι. Το παίζουν θαρραλέοι μπροστά στους χαζούς φίλος τους "Άκου τώρα ρε μαλάκα τι θα πω στο γκομενάκι που περνάει!!" Και μετά γελάνε όλοι μαζί. :-P

Το θέμα με μας τις γυναίκες όμως, πέρα του ότι μας προσβάλλει η όλη συμπεριφορά τους απέναντί μας σε δημόσιο χώρο, είναι ότι δεν αντιδρούμε συνήθως λέγοντάς τους κάτι που θα τους βάλει στην θέση τους...Από φόβο μήπως ο άλλος γυρίσει ή κατέβει απ'το αμάξι του και μας πλακώσει π.χ. στο ξύλο ή whatever. Δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας dammit!! Και τις περισσότερες φορές επιλέγουμε την σιωπή και ο άλλος μπορεί να συνεχίζει να λέει διάφορα ακόμη προσβλητικά πράγματα.

Mid-Term Gothic Novel, 2nd part

Only one comment:


Jane Austen τον παίρνεις!!!!!!!!! AAAAAARGH!

Depression mode: on

Τα παραδέχτηκα στον εαυτό μου, έκανα στην άκρη τον τεράστιο εγωισμό και την περιφάνεια μου και βρήκα το θάρρος να τα πω επιτέλους.
Μόνο που αυτό φάνταζε εγκληματικό.

Έπρεπε να το βουλώσω και να τα κρατήσω για πάντα μέσα μου.

Αντιθέτως, εγώ επέλεξα να πιάσω πάτο για ένα άτομο. Κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ για κανέναν.

Τι πάτο; Πιο κάτω κι απ'τον πάτο έφτασα για χάρη των συναισθημάτων μου.
Για χάρη της γαμημένης της αγάπης.

Τα εξέφρασα, ένιωσα τόσο μα τόσο fragile, μετά ένιωσα μουδιασμένη και άδεια και απίστευτα πληγωμένη.

Ξέρετε τι είναι να σας λέει κάποιος ότι η καλύτερη ανάμνηση του παρελθόντος σας ήταν απλά ένα ψέμα; Προϊόν της υποκρισίας και του οίκτου κάποιου προς το άτομό σας;

Φέρθηκα με ειλικρίνεια και όμως καταδικάστηκα και ένιωσα σκουπίδι.

Μαζί με τις 9 Οκτώβρη 2008, το χτεσινό βράδυ μπαίνει στο No1 των χειρότερών μου εμπειριών.

Απογοήτευση πλήρης, απελπισία μ'έχει πιάσει.

Νιώθω σαν να μην αξίζω τίποτα.

Σαν νά'μαι απλά ένα αντικείμενο που μετά το πετάς στο καλάθι των αχρήστων και το διαγράφεις απ'την μνήμη σου.

Και σιγά μην πνίξω την θλίψη μου στο ποτό ή σε κάποια άλλου είδους τρέλα.

Δεν θα μεθύσω ποτέ και για κανέναν.

Όποιος με πληγώνει δεν το αξίζει να καταστρέψω το συκώτι μου για χάρη του.

Μεθάω με το "Black Clouds & Silver Linings" των Dream Theater αυτή την στιγμή.

Το συμπέρασμά μου:
Η ειλικρίνεια δεν αναγνωρίζεται suckers! Βουλώστε το, κάντε σαν να μην συμβαίνει τίποτα, κρύψτε τα συναισθήματά σας για νά'χετε σούπερ ντούπερ σχέσεις με τους γύρω σας, γίνετε υποκριτές και ζήστε την γαμάτη ζωή σας να κυλάει ήρεμα κι ωραία. Βουλώστε το, κρατήστε τα όλα μέσα σας, να σας πνίγουν μια ζωή μέχρι που μια πτώση απ'τον 9ο θα φαντάζει τόσο μα τόσο ελκυστική.